Քիմ Քարդաշյան Ուեսթ. Հայոց Ցեղասպանության զոհերը «չպետք է մոռացվեն»

Քիմ Քարդաշյան Ուեսթ. Հայոց Ցեղասպանության զոհերը «չպետք է մոռացվեն»

Հոդվածի առանցքում

  • TIME-ի հարյուր ամենաազդեցիկ մարդկանց ցուցակում ընդգրկված Քիմ Քարդաշյան Ուեսթ հեռուստատեսային աստղն ու գործարարը վերջերս գնացել էր Հայաստան, որտեղ նա հանդիպել էր վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի հետ:
  • Մեզ ասել էին, որ երբ շատ հայեր տեղափոխվել են, նրանք իրենց ազգանուններից հանել են «յան» վերջավորությունը ՝ վախենալով, որ նրանց կսպանեն: «Ինչ էլ դուք անեք, երբեք չփոխեք ձեր ազգանունը, այն Քարդաշյան է», - ասել էր նա:
  • Նրանք երբեք չպետք է մոռացվեն: Ցեղասպանությունը հիշելու հիմնական պատճառը այն է, որ այն չկրկնվի նորից: Մեկ ու կես միլիոն մարդ դաժանաբար կոտորվեցին, և որևէ երկիր կարող է պարզապես ձևացնել, թե նման բան չի եղել: Ես չեմ կարծում, որ դա ճիշտ է:
  • Ես կցանկանայի, որ նախագահ Օբաման օգտագործեր ցեղասպանություն բառը: Շատ հիասթափեցնող է, որ նա չի օգտագործել այն որպես նախագահ: Մենք կարծում էինք, որ դա կիրականանա այս տարի: Ես զգում եմ, որ մենք մոտ ենք, հաստատ շարժվում ենք ճիշտ ուղղությամբ:
  • Հարյուրամյակի կապակցությամբ մանուշակագույն այս [նշանը բոլորը կրում են ի հիշատակ Հայոց Ցեղասպանության: Դա իմ աղջկա սիրելի գույնն է, այնպես որ, նա ցանկանում է ամեն օր կրել այն: Երբ նա մեծանա, ես իրեն կբացատրեմ դրա իրական իմաստը: Ես կիսով չափ հայ եմ, մեծացել եմ իմ հայ ինքնության ուժեղ զգացողությամբ և ուզում եմ, որ իմ աղջիկը ևս զգա նույնը:

Ուշադրությանն արժանի

TIME-ի հարյուր ամենաազդեցիկ մարդկանց ցուցակում ընդգրկված Քիմ Քարդաշյան Ուեսթ հեռուստատեսային աստղն ու գործարարը վերջերս գնացել էր Հայաստան, որտեղ նա հանդիպել էր վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի հետ:

TIME-ին տված բացառիկ էսսեում Քարդաշյան Ուեսթը խոսեց իր ժառանգության և հակամարտության 100-ամյակի մասին:

«Դա մեր կյանքի մեծ հատվածն էր: Մենք փորձեցինք հայկական ուտելիք, լսեցինք պատմություններ: Իմ հայրը, իրոք, շատ էր պատմել մեր պատմության մասին: Մեզ ասել էին, որ երբ շատ հայեր տեղափոխվել են, նրանք իրենց ազգանուններից հանել են «յան» վերջավորությունը ՝ վախենալով, որ նրանց կսպանեն:

«Ինչ էլ դուք անեք, երբեք չփոխեք ձեր ազգանունը, այն Քարդաշյան է», – ասել էր նա: Նա շատ էր պատմում և ուզում, որ մենք երբեք չմոռանանք, թե որտեղից ենք եկել:

Իմ պապերի պապերը Հայաստանից Լոս Անջելես են եկել 1914 թվականին՝ ճիշտ նախքան ցեղասպանության սկիզբը: Մենք չունենք Հայաստանում մնացած ընտանիք: Եթե ​​նրանք չփախնեին, մենք չէինք լինի այստեղ: Կան շատ մարդիկ, ովքեր կորցրել են իրենց ընտանիքները, և պատմությունները, թե ինչպես են նրանք սպանվել, շատ ցավալի են:

Նրանք երբեք չպետք է մոռացվեն: Ցեղասպանությունը հիշելու հիմնական պատճառը այն է, որ այն չկրկնվի նորից: Մեկ ու կես միլիոն մարդ դաժանաբար կոտորվեցին, և որևէ երկիր կարող է պարզապես ձևացնել, թե նման բան չի եղել: Ես չեմ կարծում, որ դա ճիշտ է:

Իմ ընտանիքը ցանկանում էր երկար ժամանակով վերադառնալ Հայաստան: Հայրս շատ կուզեր գնալ Հայաստան: Իմ տատիկն ու պապիկը կուզենային այցելել: Իմ մեծ տատիկն ու պապիկը կցանկանային այցելել: Նրանցից ոչ մեկը չկարողացավ դա անել:

Քույրս՝ Քլոն, դուստրս՝ Նորթը, և ամուսինս՝ Քանյե Ուեսթը, վերջապես այցելեցին Հայաստան այս ամիս: Այնքան շատ մարդիկ եկան ինձ մոտ և ասացին. «Ես գաղափար չունեի, որ ցեղասպանություն է եղել»: Շատ հայեր չկան այս բիզնեսում: Մենք պետք է ուշադրությունը կենտրոնացնենք դրա վրա, և ինչու՞ պետք է պարզապես նստենք:

Այժմ ժամանակն է խոսելու: Ամեն մի փոքր բան օգտակար է: Ես շարունակելու եմ հարցեր տալ և պայքարել հանուն ցեղասպանության ճանաչման, ինչպես որ այն եղել է: Ես կցանկանայի, որ նախագահ Օբաման օգտագործեր ցեղասպանություն բառը: Շատ հիասթափեցնող է, որ նա չի օգտագործել այն որպես նախագահ: Մենք կարծում էինք, որ դա կիրականանա այս տարի: Ես զգում եմ, որ մենք մոտ ենք, հաստատ շարժվում ենք ճիշտ ուղղությամբ:

Ժամանակն է, որ Թուրքիան ճանաչի այն: Դա ներկայումս այնտեղ ապրող մարդկանց մեղքը չէ: Դա եղել է 100 տարի առաջ՝ ուրբաթ օրը: Ես կարծում եմ, որ բոլորի շահերից է բխում, որ նրանք ընդունեն և ճանաչեն այն: Ես հավատում եմ առաջ շարժվելուն և նայում եմ դեպի վառ ապագա, բայց դուք չեք կարող առաջ շարժվել, եթե չընդունեք անցյալը: Դա չանելը նշանակում է քամահրել:

Հարյուրամյակի կապակցությամբ մանուշակագույն այս [նշանը բոլորը կրում են ի հիշատակ Հայոց Ցեղասպանության:

Վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը ինձ նվիրեց այն, երբ հանդիպեցի իրեն: Դա իմ աղջկա սիրելի գույնն է, այնպես որ, նա ցանկանում է ամեն օր կրել այն: Երբ նա մեծանա, ես իրեն կբացատրեմ դրա իրական իմաստը: Ես կիսով չափ հայ եմ, մեծացել եմ իմ հայ ինքնության ուժեղ զգացողությամբ և ուզում եմ, որ իմ աղջիկը ևս զգա նույնը:

Իմ նախնիները եղել են այնքան խիզախ, որ տեղափոխել են իրենց ամբողջ ընտանիքը: Ես իմ հարգանքի տուրքն եմ մատուցում իրենց՝ փոխանցելով իրենց հիշատակը ​​իմ դստրին»:

Հոդվածի բնօրինակն՝ այստեղ

Write a comment