Ինչու էր «Դոկտոր Մահը» ցանկանում մեղադրվել սպանության մեջ

Ինչու էր «Դոկտոր Մահը» ցանկանում մեղադրվել սպանության մեջ

Հոդվածի առանցքում

  • Մարտի 26, 1999 թվականին դոկտոր Ջեկ Գևորգյանը դատապարտվեց սպանության համար` կազմակերպելով մահացու ներարկում անբուժելի հիվանդին: Դա անսովոր սպանության դատավարություն էր՝ հաշվի առնելով, որ տուժողի կինը և հարազատները պաշտպանում էին մարդասպանին:
  • Գևորգյանը պատրաստ էր գնալ բանտ, եթե դա կբարձրացներ իրազեկությունը էվթանազիայի արգելող օրենքների դրա նկատմամբ, ինչը նա համարում էր մեր ժողովրդի հետընթացը:
  • Գևորգյանը վաղաժամկետ ազատ արձակվեց 2007 թվականին: Նա միայն ութ տարի անցկացրեց բանտում, մասամբ այն պատճառով, որ ինքն էլ անբուժելի հիվանդ էր հեպատիտ C-ով: Նրա զոհաբերությունը օգնեց ինքնասպանության աջակցությունը հանել հանրային ուշադրության կենտրոն, ինչպես որ նա ցանկանում էր:
  • Իր մահվան ժամանակ Օրեգոն, Վաշինգտոն և Մոնտանա նահանգները օրինականացրին ինքնասպանության օգնությունը: Այդ ժամանակվանից ի վեր Վերմոնտ և Նյու Մեքսիկո նահանգները հետևեցին նրանց օրինակին:

Ուշադրությանն արժանի

Մարտի 26, 1999 թվականին դոկտոր Ջեկ Գևորգյանը դատապարտվեց սպանության համար` կազմակերպելով մահացու ներարկում անբուժելի հիվանդին:

Դա անսովոր սպանության դատավարություն էր՝ հաշվի առնելով, որ տուժողի կինը և հարազատները պաշտպանում էին մարդասպանին: Բայց Թոմաս Յոկի ընտանիքի աջակցությունը բավարար չէր Ջեկ Գևորգյանին բանտից ազատելու համար: Այս օրը՝ մարտի 26-ին, 1999 թվականին պաթոլոգիստ և էվթանազիայի կողմնակիցը, որին TIME ամսագիրը 1993 թվականի համարում անվանել էր «Դոկտոր Մահ», դատապարտվեց սպանության համար՝ Յոկին մահացու ներարկում կատարելու պատճառով, որը վերջ դրեց Lou Gehrig հիվանդության տառապանքներին:

Գևորգյանը պատրաստ էր գնալ բանտ, եթե դա կբարձրացներ իրազեկությունը էվթանազիայի արգելող օրենքների դրա նկատմամբ, ինչը նա համարում էր մեր ժողովրդի հետընթացը: Մինչև իր դատավարությունը նա մասնակցել էր ավելի քան 130 ինքնասպանության օժանդակումներին կամ, ինչպես Յոկի գործի պարագայում, մարդասիրական սպանությունների: Տարիներ շարունակ նա խուսափում էր դատապարտումից՝ պնդելով, որ, ճակատագրական չափաբաժնի ներարկումը տեխնիկապես ինքը չէ իրականացնում, այլ դա անում են նրա անբուժելի հիվանդները, թեև ինքը հեշտացնում էր նրանց գործը:

Յոկի գործը այլ էր: Այս անգամ դա եղել էր Գևորգյանը, ով ներարկել էր մահացու թմրանյութերը և նկարահանել իրեն դա անելուց: Այնուհետև նա տվել է ժապավենը CBS լրատվական «60 րոպե» շոուին, որը հեռարձակել է այն հանրության համար:

Իր ժապավենով, ինչպես հաղորդում էր հետո CNN-ը, Գևորգյանը ստիպեց պատկան մարմիններին ձերբակալել իրեն, որպեսզի ինքնասպանության օժանդակությանը և էվթանազիայի օրինականությանը հնարավոր լինի լիարժեք անդրադարնալ դատարանում և լրատվամիջոցներում: Օրենքը իր կողմից չէր, իհարկե, և իր որոշումը ներկայացնելու իրեն դրանից բխող սպանության մեղադրանքով չօգնեց նրան խուսափել բանտից: Դատարանը նրան մեղավոր ճանաչեց երկրորդ աստիճանի սպանության մեջ՝ դատապարտելով 10-25 տարի, այլ ոչ թե առաջին աստիճանի սպանության մեջ, որը կարող էր բերել ցմահ ազատազրկման:

Գևորգյանը վաղաժամկետ ազատ արձակվեց 2007 թվականին: Նա միայն ութ տարի անցկացրեց բանտում, մասամբ այն պատճառով, որ ինքն էլ անբուժելի հիվանդ էր հեպատիտ C-ով: Նրա զոհաբերությունը օգնեց ինքնասպանության աջակցությունը հանել հանրային ուշադրության կենտրոն, ինչպես որ նա ցանկանում էր: Իր մահվան ժամանակ Օրեգոն, Վաշինգտոն և Մոնտանա նահանգները օրինականացրին ինքնասպանության օգնությունը: Այդ ժամանակվանից ի վեր Վերմոնտ և Նյու Մեքսիկո նահանգները հետևեցին նրանց օրինակին:

Այն, ինչը Գևորգյանին դարձրեց այդպիսի նշանավոր հասարակական գործիչ, մասամբ նաև կապված էր իր հետաքրքիր ինքնության հետ՝ զուգորդված դրամատիկ սերով, որը «բերեց որոշակի մտերմություն մռայլ առարկային», ինչպես Time-ը գրել էր Գևորգյանի 2011 թվականի մահախոսականում:

Նա իր երկու «ինքնասպանություն գործելու մեքենաներին» տվել էր անուններ, որոնք ավելի պիտանի էին կարնավալների կամ չարաբաստիկ գիտական ռոբոտների՝ Thanatron, որը մահացու մակարդակի թմրամիջոցներ էր փոխանցում և Mercitron, որն օգտագործում էր ածխածնի օքսիդ:

1993 թվականին մի մարդ, ով ուներ ոսկրերի և թոքերի քաղցկեղ, օգտագործեց Գևորգյանի ածխածնի օքսիդի գործիքը՝ իրեն սպանելու համար: Մահացածի ընկերը ասել է Time-ին. «Ես գիտեմ, որ երբ նա դնում էր այդ դիմակը իր դեմքին, նրա մատների շարժումները ասում էին գրողը տանի ձեզ բոլորիդ այս օրենքների համար, որոնք ինձ ստիպում են տառապել այս կերպ»:

TIME-ի եզրակացությամբ, դա այն «մի ժեստն էր ծանոթ դոկտոր Գևորգյանին, ով մարտահրավեր նետեց այդ օրենքին»:

Հոդվածի բնօրինակն՝ այստեղ

Write a comment