Կալիֆոռնիայի Laemmle Glendale- ում կկայանա «Օսկար» ներկայացրած ֆիլմի պրեմիերան

Կալիֆոռնիայի Laemmle Glendale- ում կկայանա «Օսկար» ներկայացրած ֆիլմի պրեմիերան

2019-ի Օսկարի մրցանակաբաշխությանը օտար լեզվի կատեգորիայի ներքո Հայաստանի ներկայացրած «Սպիտակ» ֆիլմը 1988 թի երկրաշարժի մասին է, բայց դա բնական աղետի մասին չէ` կարծում է ֆիլմի ռեժիսոր Ալեքսանդր Կոթը:

«Այս ֆիլմը ռեքվիեմ է», – ասում է Կոթը,- «դա հիշողության մասին է, ինքներդ ձեզ և ձեր արմատների մասին»:

Ֆիլմում, որի պրեմյերան Լոս Անջելեսի նախատեսված է ուրբաթ օրը Laemmle Glendale- ում, զարմանալիորեն հանգստություն է տիրում:

Հիստերիան, խուճապը և արցունքները հասցվել են նվազագույնի: Փոխարենը, Քոթը կենտրոնանում է կատարվող աշխատանքի վրա:

Կենտրոնում գլխավոր դերակատար `Գոռն է (Լեռնիկ Հարությունյան), որը վերադառնում է երկրաշարժի էպիկենտրոն Սպիտակ, ուր գտնվում են իր կինն ու դուստրը: Նա մեկնել են Մոսկվա նոր կյանք ստեղծելու համար:

Նա այնտեղ հանդիպում է տեղացիներին, ովքեր պայքարում են իրենց հարազատներին` մեռած կամ կենդանի հայտնաբերելու համար: Ամենուր ավերածություն է, բեկորներ և դիակներ:

Իսկ երիտասարդ ֆրանսիացի լրագրող Մադլենը (Ժոզեֆին Ջափին) արտասվում է ֆիլմում: Նա այնտեղ զբաղված էր լուսանկարչոթյամբ՝ այդ սարսափի մասին նյութեր հավաքելով, որը ցանկանում էր վերացնել:

«Եթե դու դրա կարիքը չունես, մենք բոլորս դրա կարիքն ունենք: Մենք պետք է հիշենք այս ամենը, հասկանում ես», – ասում է Գոռը նրան:

Երաժիշտ Սերժ Թանկյանն ասում է, որ ինքը ձգտում էր զարգացնել ժամանակակից, մինիմալիստական ​​ոճի երաժշտություն, որպեսզի հակադրվի ֆիլմի ծանր տեսարաններին:

Ֆիլմում Գոռի կինը Գոհարը (Հերմինե Ստեփանյան) և դուստր Անուշը (Ալեքսանդրա Պոլիտիկը) հայտնաբերվում են լուսանկարչական ստուդիայում, որտեղ գնացել էին լուսանկարները վերցնելու, երբ տեղի ունեցավ երկրաշարժը:

Ամենուր տիրում է մթություն:

«Այս երիտասարդ աղջկա համար իրավիճակը կարծես նման է Ալիսան Հրաշքների աշխարհում վիճակի», – ասում է Թանկյանը, ով հայտնի է իր System of a Down ռոք խմբի միջոցով, սակայն վերջին տարիներին կենտրոնացած է երաժշտություն գրելու վրա:

«Այսպիսով, մենք այդ թեմայով նվագում ենք՝ այն կախարդական և հուսադրող դարձնելու համար, և հակակշռում ավերածությունների մութ ու կոպիտ տեսարանները», – ասաց Թանկյանը:

Երկու իրողությունների հակադրություն հետագայում խթանվում է տեսախցիկի աշխատանքով:

«Ցեմենտը, միապաղաղությունն ու ծանր աշխատանքը» նկարահանված է նյարդային շարժումներով և ձեռքի տեսախցիկով, ասել է Քոթը:

Ի վերջո, երկու իրողությունները միավորվում են, ըստ Կոթի:

«Դա հրաշքներին հավատալու մասին է», – ասաց Կոթը,- «Սպիտակում շատ հրաշքներ տեղի ունեցան»:

Քոթը ասել է, որ Գլենդելը ցուցադրման համար հիանալի վայր է՝ հաշվի առնելով նրա մեծ ամերիկահայ բնակչությունը: Նա մտավախություն հայտնեց, որ ներկաներից շատերը կարող են ցավալի հիշողություններ ունենալ իրենց ողբերգության կապակցությամբ:

Լոս Անջելեսում մեծացած, ծնունդով Լիբանանից Թանկյանը `հստակ հիշում է, թե ինչպես երկրաշարժից հետո թակում էր բոլոր դռները գումար հավաքելու և Հայաստան ուղարկելու նպատակով:

Այդ հիշողությունը, չնայած ողբերգական, նրան կապեց այս նախագծի հետ:

«Ես կարծում էի, որ իսկապես հիանալի կլիներ նման բան անել, որը իրոք իմաստալից կլինի», – ասաց նա:

Հոդվածի բնօրինակն՝ այստեղ:

 

 

Write a comment